სტუდენტური ისტორიები http://edu-guide.ge/stories Just another WordPress weblog Fri, 04 Mar 2011 19:21:01 +0000 en hourly 1 http://wordpress.org/?v=3.0.1 სამი წარმატებული თვე ბავარიაში http://edu-guide.ge/stories/2011/03/%e1%83%a1%e1%83%90%e1%83%9b%e1%83%98-%e1%83%ac%e1%83%90%e1%83%a0%e1%83%9b%e1%83%90%e1%83%a2%e1%83%94%e1%83%91%e1%83%a3%e1%83%9a%e1%83%98-%e1%83%97%e1%83%95%e1%83%94-%e1%83%91%e1%83%90%e1%83%95/ http://edu-guide.ge/stories/2011/03/%e1%83%a1%e1%83%90%e1%83%9b%e1%83%98-%e1%83%ac%e1%83%90%e1%83%a0%e1%83%9b%e1%83%90%e1%83%a2%e1%83%94%e1%83%91%e1%83%a3%e1%83%9a%e1%83%98-%e1%83%97%e1%83%95%e1%83%94-%e1%83%91%e1%83%90%e1%83%95/#comments Fri, 04 Mar 2011 17:57:43 +0000 admin http://edu-guide.ge/stories/?p=241 2010 წლის აპრილი იყო, გაზაფხული. წელიწადის ის დრო, როცა თითქოს და ყველაფერი უკვე გაღვიძებულია და ახალი ცხოვრებაც იწყება, ზაფხულის მოლოდინში. ძალიან კარგად მახსოვს ის პერიოდი ჯერ მარტო იმიტომ, რომ სულ რაღაც შარშან იყო და მეორეც იმიტომ, რომ საკმაოდ მძიმე პერიოდი მქონდა. გამოსაშვები სესიები, ათასი ორგანიზაციული საკითხები და რა თქმაუნდა პირადული პრობლემები. არასდროს მჯეროდა იმისა რომ ახალ წელთან ერთად სიახლეები იწყება, უფრო იმისი მჯეროდა რომ გაზაფხულთან ერთად მოდის სიახლეები, ახალი იდეები და საერთოდ ახალი ცხოვრება, მაგრამ რატომღაც იმ წელს ყველანაირი სიახლე აგვიანებდა…

სტაჟირება გერმანიაში, ხომ ნებისმიერი მედიკოსი სტუდენტის ოცნებაა, თუმცა მალევე ჩამოვყარე ყურები, როცა გავიგე რომ გასაუბრება გერმანულ ენაზე იქნებოდა. დიდი ხანია რაც უკვე გერმანულში ვემზადებოდი, მაგრამ ერთი ჩვეულებრივი დღე იყო, საღამო ხანი და  უცბად ტელეფონის ზარი გაისმა, ჩემმა მეგობარმა დამირეკა და მითხრა, რომ ჩვენი რუსთაველის სახელობის უნივერსიტეტი კონტრაქტს აფორმებდა გერმანიის ერთ-ერთ ყველაზე წარმატებულ ლუდვიგ-მაქსიმილიანის უნივერსიტეტთან და ივნისის თვეში 2 სტუდენტი გასაუბრების შედეგად უნდა წასულიყო ქალაქ მიუნხენში 3 თვიან სტაჟირებაზე. როგორც კი გავიგე ლუდვიგ-მაქსიმილიანის სახელი ეგრევე სულით, გულით და მთელი სხეულით ავცახცახდი, ამ უნივერსიტეტის აკადემიურ კლინიკაში მოხვედრა და საერთოდგერმანული ენა ხომ სულ გამონაკლისებისაგანაა აგებული და შესაბამისად ამ ენის შესწავლა სრულფასოვნად საკმაოდ ძნელია, მითუმეტეს სამედიცინო ტერმინოლოგიისა. ხელი უმალვე ჩავიქნიე იმიტომ, რომ 2 თვეში ასე მეგონა ვერაფერს მოვასწრებდი და 2 დღე საკმაოდ ცუდ განწყობაზე ვიღვიძებდი და ვიძინებდი, იმაზე ფიქრით რატომ უფრო ადრე არ დავიწყე გერმანული ენის შესწავლა. მოკლედ და კონკრეტულად რომ აღარ მოგაბეზროთ თავი გეტყვით, რომ ერთ დღესაც გადავწყვიტე უცბად შემეტანა დოკუმენტები გასაუბრებაზე და ბედი მეცადა, ცდა ხომ ბედის მონახევრეაო. დავიწყეთ ინსტენსიურად გერმანულში მეცადინეობა, მთელი ჩემი ოთახი აჭრელებული იყო ფერადი სტიკერებით, რომლებზეც გერმანული სიტყვები და გამონათქვამები ეწერა, მე და ჩემი 2 მეგობარი ზურა და თორნიკე ერთმანეთს ვამეცადინებდით გერმანულში და ველოდებოდით გასაუბრების დღეს.

დადგა გასაუბრების დღეც და გვითხრეს, რომ გასაუბრება იქნება გერმანულ ენაზე და გაგვესაუბრებოდა არც მეტი და არც ნაკლები ცნობილი ქირურგის, პროფესორი ნოდარ გრიგოლიას ვაჟი, ბატონი გიორგი გრიგოლია, რომელიც უკვე წლეებია რაც გერმანიაში ცხოვრობს და წარმატებულად მოღვაწეობს. ამან კიდევ უფრო სტიმული მომცა როცა გავიგე, რომ ბატონმა გიორგიმ, ახალგაზრდა ქართველმა ექიმმა, ამოდენა წარმატებას მიაღწია გერმანიაში.

სკაიპი ჩაირთო და აღმოჩნდა რომ გასაუბრებას მხოლოდ სამნი მე და ჩემი უახლოესი მეგობრები ზურა და თორნიკე ველოდებოდით. ძალიან ვიუხერხულეთ სამთავემ და ძალიან განვიცდიდით, იმიტომ რომ მხოლოდ ორი უნდა შეერჩიათ ამ სამი მეგობრიდან.

გასაუბრებამ ჩაირა ნორმალურად, როგორც ბატონმა გიორგიმ თქვა სამთავე კარგი ბიჭები ხართო და პასუხს გეტყვით 2 კვირაშიო. გავიდა 2 კვირაც და დეკანატში გამოიძახეს ჩემი მეგობარი თორნიკე როგორც გასაუბრებაში გასული და კიდევ ერთი სათვალეებიანი ბიჭი, რომლის სახელიც ბატონმა გიორგიმ ვერ დაიმახსოვრა და მხოლოდ სკაიპიდან ის ახსოვდა რომ სათვალეები ეკეთა, ყურები ჩამოვყარე როგორც მჩვევია ხოლმე, მაგრამ ხომ გაგიგიათ ნურც ნაადრევად მოილხენო და ნურც ნაადრევად იგლოვებო, ცოტა ხანში გამახსენდა რომ გასაუბრების დღეს იმის გამო რომ ვერ მოვასწარი კონტქტური ლინზების გაკეთება, სასწრაფოდ სათვალეები გავიკეთე და ისე გავქანდი გასაუბრებაზე. მოკლედ 1 ივნისს გავემგზავრე გერმანიაში: თბილისი-რიგა-მიუნხენი.

ჩვენი კლინიკა მიუნხენიდან მოშორებით ერთ პატარა ქალაქში, ტრაუნშტაინში იყო განლაგებული. პირველ დღეს როცა შევედი კლინიკაში გაოგნებისგან ხან ერთ კედელს მივასკდებოდი და ხან მეორეს. გაოგნებული ვიყავი იმით, რომ ქალაქში რომლის მოსახლეობაც 15 000 არ აღემატება ამოდენა კლინიკა ქონდა და არაჩვეულებრივად აღჭურვილი. ჩემი გაოგნების მიზეზი ერთ-ერთ გერმანელ რეზიდენტსაც კი ვუთხარი, იმან კი ამაყად მითხრა: რა თქმა უნდა ეს ხომ ლმუ-ს აკადემიური კლინიკააო.

ჩვენი განრიგი საკმაოდ მძიმე და დატვირთული იყო, მუშაობას დილით 7-ზე ვიწყებდით და მანამ ვრჩებოდით კლინიკაში სანამ ბოლო ოპერაცია არ დასრულდებოდა და ეგ ხშირად საღამოს 9-მდე გრძელდებოდა, მაგრამ თუკი რაიმეს გულით და ინტერესით აკეთებ მაშინ დრო ისე სწრაფად გარბის, რომ მთელი დღე სულ რაღაც წამი გგონია.
პირველი კვირა საკმაოდ კარგად დავიწყე, ჩვენს დეპარტამენში უამრავი სხვადასხვა ეროვნების ექიმები აღმოვაჩინე: ბერძნები, თურქები, რუსები, ჩეხები, ირანელები, ჩინელები და ა.შ. ყველასთან ვცდილობდი მაქსიმალურად ახლოს ვყოფილიყავი და ვცდილობდი ბერვი რამ თავიანთი ქვეყნის შესახებ, ის რაც მე ვიცოდი მათთვის გამეზიარებინა, ეს კი მათში ძალიან დიდი კმაყოფილების გრძნობას იწვევდა და ბოლოს მოხდა ისე, რომ ყოველ დილით კლინიკაში შესვლისას სიტყვა დილა მშვიდობისა მესმოდა 7 თუ 8 სხვადასხვა ენაზე  გერმანულის ჩათვლით.
ჩემი დეპარტამენტის უფროსი ბატონი როლფ შაუერი საკმაოდ დადებითად განეწყო ჩემს მიმართ და ამან რაღაც დაძაბულობები მომიხსნა, უფრო თამამი გავხდი და უფრო მეტ პასუხისმგებლობას ვგრძნობდი.
თითქოსდა პირველი კვირა საკმაოდ მშვიდი და საკმაოდ კარგი გამოდგა, ექიმები, რეზიდენტები ძალიან თავისუფლად იყვნენ ჩვენთან, გვასწრებდნენ უამრავ ოპერაციებს, ჩვენი ხელით ვაკეთებდით იმას რასაც საქართველოში არცერთი ქირურქგი ამის უფლებას არც ერთ სტუდენტს არ მისცემდა, მაგრამ ერთ დღესაც შეშინებული ექიმები შემოვარდნენ და გვითხრეს რომ ბატონი ფელიქს ანთუბერი ჩამოვიდა, ჩვენი დეპარტამენტის უფროსის მოადგილეო, ძალიან მკაცრი ადამიანიაო, უხეშიო და არ უყვარს სტუდენტებიო.

მახსოვს კარებთან ავიტუზე მეორე დილით საოპერაციოში და ველოდებოდი ქირურგს რომელსაც ასე არ უყვარს სტუდენტები და ექიმების რისხვაა. კარი გაიღო და კარებში მაღალი, გამხდარი  მამაკაცი შემოვიდა. ეგრევე მივედი და გავეცანი მე სტუდენტი ვარ საქართველოდან  და თქვენს დეპარტამენტში მიწევს ყოფნა თქო, ხოდა ერთადერთი რაც მითხრა იყო: გასაგებია!

ამის შემდგე ყველაფერი ისე მიდიოდა როგორც საჭიროა, დილიდან საღამომდე საოპერაციოში, ოპერაციები, პაციენტებთან დილის შემოვლები, მათი მოვლა და ა.შ. მართალია ბატონი ანთუბერისაგან არასდროს ვღებულობდი შექებას, მაგრამ ეგ ნაკლებად მადარდებდა იმიტომ რომ ამას შესაქებად კი არა ჩემი თავისათვის და ჩემი მომავალი პროფესიისთვის ვაკეთებდი.

გავიდა ერთი თვეც და უკვე ასისტირებას ოპერაციაზე თვით ექიმების რისხვას ფელიქს ანთუბერს ვუწევდი, ეს იყო ჩემი პირველი ახლო კონტაქტი მასთან. ოპერაციებზე ბევრ ნიუანსებს მიხსნიდა, მასწავლიდა, მაგრამ ამას ძალიან უხეშად აკეთებდა, მე კი ასეთ მოპყრობას ჩემი ლექტორებისაგან საქართველოში მიუჩვეველი ვიყავი და ძალიან გული მწყდებოდა, მაგრამ ვცდილობდი თავი შემეკავებინა და მაქსიმალურად ზრდილობიანი ვყოფილიყავი, ყველაფერს რომ თავი დავანებოთ საქართველოს ვუწევდი პიარს ჩემი ქმედებით და მოქცევით, პირველივე დღიდან ყველაზე საკმაოდ კარგი შთაბეჭდილება დავტოვე და ვიღაც უხეში გერმანელი პროფესორის გამო არ ვაპირებდი რომ ეს წარმოდგენები ჩემზე და ქართველ ხალხზე გამებათილებინა. ვუძლებდი გმირულად, ბოლოს და ბოლოს ჩემი მისია ამ კლინიკაში ხომ ცოდნის მიღება იყო და არა კინკლაობა, თან იმასაც ვითვალისწინებდი რომ გერმანელები საკმაოდ უხეში ხალხია.
თვისება რაც გერმანელ ხალხში მომეწონა იყო  მათი პუნქტუალურობა, პასუხისმგებლობა და საოცარი მოპყრობა პაციენტებთან. ექიმიდან დაწყებული და სანიტარით დამთავრებული, თითოეული მათგანი იყო უდიდესი ფსიქოლოგი, იცოდნენ მიდგომა პაციენტთან და ამას ისე აკეთებდნენ როგორც საკუთარი ოჯახის წევრისათვის.
დრო თანდათან გადიოდა და 2 თვის განმავლობაში ძალიან დიდი გამოცდილება მივიღე, მომინდა რომ ის გამოცდილება და ცოდნა რასაც ამ 2 თვის განმავლობაში იქ ვღებულობდი რამენაირად გამომეყენებიდა და არ გამეშვა შანსი ხელიდან, ამიტომ ჩემს მეგობართან ერთად გადავწყვიტე რომ ჩვენი დეპარტამენტის უფროსის ხელმძღვანელობით დაგვეწერა ნაშრომი სარკოიდოზის უიშვიათეს გამოვლინებაზე, რომელიც ამავე კლინიკაში იქნა დაფიქსირებული. მივმართეთ დეპარტამენტის უფროსს და გავუზიარეთ ჩვენი იდეა, არასდროს დამავიწყდება ამ ადამიანის შემართება და მონდომება, ძალიან გაუხარდა და ცოტა თავს შევიქებ და  ასე გვითხრა თქვენ ხართ პირველი სტუდენტები არამარტო უცხოელებიდან, გერმანელებიდანაც კი, ვინც ამ თხოვნით მომმართაო, ვაფასებ თქვენს მონდომებას და მე ყველანაირად დაგეხმარებითო.

სულ რაღაც ერთი თვე გვრჩებოდა უკვე ბავარიაში და  დიდი მონდომებით ვაკეთებდით ყველაფერს, ისევ და ისევ ვესწრებოდით ოპერაციებს, საღამოობით ნაშრომს ჩავუჯდებოდით ბატონ შაუერთანდ ერთად და ვმუშაობდით, განვიხილავდით შემთხვევებს, დროდადრო შევისვენებდით, გარეთ გავიდოდით, სიგარეტს ვაბოლებდით მეგობრულად და ვსაუბრობდით სხვადასხვა თემებზე. როგორც თვითონ გვითხრა ბატონმა შაუერმა ქართველ სტუდენტებში მოეწეონა ის რაც ევროპელ სტუდენტების უმეტესობას აკლია ანუ ზოგადი განათლება, როცა ამ თემაზე მელაპარაკებოდა, მაშინ კიდევ უფრო მძაფრად შევიგრძენი თუ რატომ მაძალებდა დედაჩემი მე-4 კლასში ჟიულ ვერნის მე-8 ტომის წაკითხვას.

ამ 2 თვის განმავლობაშიც ექიმი ანთუბერიც მოლბა შედარებით, მაგრამ უხეშობას მაინც განაგრძობდა, თუმცა ეს ჩემზე უკვე ნაკლებად მოქმედებდა ისე ვიყავი ატაცებული ახალ ნაშრომზე მუშაობით. ერთ დღესაც მოვიდა და ისევ ისე უხეშად მითხრა: ბატონი ანთუბერი აღარ დამიძახო, პირდაპირ ფელიქსი შეგიძლია დამიძახოო. მართალია ძალიან უხეშად მითხრა მაგრამ მივხვდი რომ ამ ტიპის ადამიანი იყო და სხვანაირად არ შეეძლო. უკვე კარგა ხანია რაც ასისტირებას მე ვუწევდი მარტო ოპერაციებზე და ყოველთვის ითხოვდა რომ ასისტენტი მე ვყოფილიყავი მის ოპერაციაზე და ეს ძალიან დიდი მიღწევა იყო უკვე ჩემთვის, მაგრამ არა და არა, ვერც შექებას ვიმსახურებდი მისგან და ვერც უბრალო გამოლაპარაკებას, მე კი ისევ და ისევ ბატონ ანთუბერს ვეძახდი, მერიდებოდა დამეძახა ფელიქსი.
გადამღლელი კვირის ბოლოს მე და თორნიკე მატარებელზე დავჯდებოდით და ჩვენს ქართველ მეგობრებს ალეკოს და ლიაკოს ვსტუმრობდით მიუნხენში. ვაკეთებდით ქართულ საჭმელებს, ვსაუბრობდით სიახლეებზე, იმაზე რაც კეთდებოდა საქართველოში და კიდევ ბევრ რაღაცაზე. მოკლედ პატარა საქართველო გვქონდა 1 ოთახიან ბინაში. კვირას საღამოს კი ისევ ვბრუნდებოდით ჩვენს პატარა ქალაქ ტრაუნშტაინში და ვაგრძელებდით ექიმობას.

ჩაიარა მესამე თვემაც ჩვენი ნაშრომი გამოქვეყნდა ერთ-ერთ ყველაზე პრესტიჟულ გერმანულ სამედიცინო ჟურნალში “Der Chirurg” და სულ რაღაც 3 დღე დამრჩა, გადავწყვიტე ბოლო 2 დღე მიუნხენში გამეტარებინა. აგვისტოს ბოლო 2 დღე მიუნხენში არასდროს დამავიწყდება, დავბოდიალობდი ჩემს საყვარელ ქუჩებში, ებრაულ კვარტალში, სტარბაქსში საღამოობით ყავას ვსვამდი, დავდიოდი ბავარიულ რესტორანში და მივირთმევდი ჩემს საყვარელ ბავარიულ შვაინებრატენს და თეთრ სოსის, ვცდილობდი ბოლო 2 დღეში მაქსიმალურად შემეგრძნო ის სითბო და სიყვარული რაც ამ ქალაქიდან და ქვეყნიდან მოდიოდა და ვიგრძენი კიდეც, ალბათ ამიტომაც ასე გამიჭირდა მიუნხენის დატოვება და როცა მატარებელში ვიჯექი და აეროპორტისაკენ მივემგზავრებოდი მიუნხენი წარმოვიდგინე ადამიანად, რომელიც ბაქანზე იდგა ჩანთა გადაკიდებული და ნაღვლიანი თვალებით მაცილებდა.

უკვე ბოლოს წინა დღე იყო, დამირეკეს საოპერაციოდან და მითხრეს როგორც ყოველთვის ბატონი ანთუბერი ოპერაციაზე შედის და ასისტენტად გეძახისო, ძალიან ბევრი საქმე მქონდა და უკვე გადარბენებზე ვიყავი, მაგრამ მაინც გადავწყვიტე შევსულიყავი ოპერაციაზე. ოპერაციამ წარმატებით ჩაიარა, გამოვედი, ნიღაბი ჩამოვიხსენი და უკვე გასვლას ვაპირებდი ბლოკიდან, როცა  შემოვიდა ანთუბერი და მითხრა, რომ მალე მეორე ოპერაცია იგეგმებოდა და უნდა შევსულიყავი. მე დანანებით ვუთხარი, რომ მივდიოდი უკვე, ბოლო დღე იყო ჩემი და  ვეღარ მოვასწრებდი ასისტირებას. მეგონა არაფერს მეტყოდა და გააგრძელებდა გზას საოპერაციოში, როგორც მას ჩვეოდა ხოლმე, მაგრამ გაჩერდა წამით, შემომხედა დანანებით და მითხრა: ჰმ, სამწუხაროა ესეიგი უასისტენტოდ ვრჩები? ძალიან დამაკლდები მურატ, ეს არ გითხრეს ჩემმა რეზიდენტებმა? გავოგნდი, არ მოველოდი მისგან ასეთ სიტყვებს და ვუთხარი: მეც ფელიქს, ძალიან დამაკლდებით. ერთხელ კიდევ გადმომხედა და შევარდა საოპერაციოში. ჩამეღიმა, საოპერაციო ქუდიც მოვიხსენი, ბოლოჯერ დავიმუშავე ხელი ბეტადინით და გამოვედი ბლოკიდან.
სამი საინტერესო და წარმატებული თვეც ბავარიაში დასრულდა.

მიუნხენი-რიგა-თბილისი
ქალბატონებო და ბატონებო კეთილი იყოს თქვენი ჩამობრძანება საქართველოში!

ავტორი: მურად ცინცაძე

]]> http://edu-guide.ge/stories/2011/03/%e1%83%a1%e1%83%90%e1%83%9b%e1%83%98-%e1%83%ac%e1%83%90%e1%83%a0%e1%83%9b%e1%83%90%e1%83%a2%e1%83%94%e1%83%91%e1%83%a3%e1%83%9a%e1%83%98-%e1%83%97%e1%83%95%e1%83%94-%e1%83%91%e1%83%90%e1%83%95/feed/ 9 ანონიმური ავტორის რჩევები http://edu-guide.ge/stories/2010/10/%e1%83%90%e1%83%9c%e1%83%9d%e1%83%9c%e1%83%98%e1%83%9b%e1%83%a3%e1%83%a0%e1%83%98-%e1%83%90%e1%83%95%e1%83%a2%e1%83%9d%e1%83%a0%e1%83%98%e1%83%a1-%e1%83%a0%e1%83%a9%e1%83%94%e1%83%95%e1%83%94%e1%83%91/ http://edu-guide.ge/stories/2010/10/%e1%83%90%e1%83%9c%e1%83%9d%e1%83%9c%e1%83%98%e1%83%9b%e1%83%a3%e1%83%a0%e1%83%98-%e1%83%90%e1%83%95%e1%83%a2%e1%83%9d%e1%83%a0%e1%83%98%e1%83%a1-%e1%83%a0%e1%83%a9%e1%83%94%e1%83%95%e1%83%94%e1%83%91/#comments Sat, 16 Oct 2010 20:03:05 +0000 admin http://edu-guide.ge/stories/?p=229 მე–11 კლასში, რომ ვიყავი წავედი აშშ–ში, ამერიკის სახელმწიფო დეპარტამენტის პროგრამით (FLEX), სადაც სკოლაში ვსწავლობდი.

ამერიკელები მართლაც ძალიან მხიარული და საყვარელი ხალხია და ამასთანავე ძალიან კეთილი და პატიოსანი. მართლაც არაა ამერიკა ისეთი რასაც ტელევიზორებში ვხედავთ, ანუ ჰოლივუდიდან ნაჩვენები ამერიკა განსხვავდება ნამდვილი ამერიკისგან. პირველი, ამერიკაში არ არსებობს მხოლოდ ერთი ტიპის ხალხი, არამედ იგი დაკომპლექტებულია, ყველანაირი რელიგიის, რასის, ერის, კანის ფერის თუ სოციალური ჯგუფის ადამიანებით.

ასევე ევროპაშიც ბევრს ვმოგზაურობ ძირითადად საქმეებზე და შეიძლება ითქვას, რომ ევროპელები შედარებით უფრო ცივი ხალხია ვიდრე ამერიკელები, თან ევროპა უფრო ჰომოგენურია, ხოლო ამერიკა კი უფრო ჰეტეროგენური, ეთნიკური, რელიგიური, თუ სხვა ჯგუფებიდან გამომდინარე.

რაც შეეხება პროგრამებს, რომლებშიც შეგიძლიათ მონაწილეობა მიიღოთ, არსებობს ძალიან ბევრი გაცვლითი თუ სხვა სახის პროგრამები, რისთვისაც საჭიროა რომელიმე უცხო ენის (ინგლისური, გერმანული ან ფრანგული) საფუძვლიანი ცოდნა, აპლიკაციის შევსება (ზოგან გასაუბრებაზე გასვლა), შემდეგ უკვე ვიზა, რომელზეც თუ შენგენის ქვეყანაში მიდიხარ სასწავლებლად, ფული არ უნდა გადაიხადო, მაგრამ ზოგიერთი კონსული მაინც გძალავს ამ 60 ევროს, მაგრამ თუ ვიზის ახალ კოდექსს წარუდგენ, შეიძლება შენი 60 ევრო დაიცვა. კიდევ რაც მთავარია და რაც მეჯავრება, შიშით და ცახცახით ნუ მიდიხართ ამ საკონსულოებში, მერე გაყოყოჩდებიან ხოლმე და თავი მართლა ძალიან მაგრები გონიათ.

კიდევ უცხოეთში არავის არ აინტერესებს პათოსური ლაპარაკი და ქართული პრობლემები თუ ღრმა ტრადიციები, ამიტომ რაც უფრო ცოტას ისაუბრებთ მით უკეთესია. ასევე არავინ არ გთხოვთ და არ არის საჭირო საკუთარი თავის წარმოჩენა რაიმე წვეულებაზე, დიდი და დაუსრულებელი სადღეგრძელოთი, ეს ყველაზე სულელურად ჩანს, ხოლმე…

ავტობუსში არის უმავთულო ინტერნეტი, ამიტომ ლეფტოპის წაღება ცუდი იდეა არ არის და კიდევ რომ ჩამოხვალთ ნუ მოსდებთ ქვეყანას, რომ სადღაც იყავით, მაინც ესე 100 წელიწადში ყველა ვინც ეხლა ამის დაწერისას ცოცხლები ვართ, აღარ ვიქნებით და არაა საჭირო რაიმეთი ტრაბახი, და თან განსაკუთრებით, სადღაც წასვლით…

კიდევ ევროპის ქვეყნებში თუ ერთ მაღაზიაში გარკვეული თანხის საქონელს შეიძენთ, აუცილებლოდ გამოართვით დღგ–ს დაბრუნების ბარათი და მერე აეროპორტში გაანაღდებინეთ (11% უკან დაგიბრუნებენ).

კეთილი სურვილებით,
ანონიმური ავტორი.

]]> http://edu-guide.ge/stories/2010/10/%e1%83%90%e1%83%9c%e1%83%9d%e1%83%9c%e1%83%98%e1%83%9b%e1%83%a3%e1%83%a0%e1%83%98-%e1%83%90%e1%83%95%e1%83%a2%e1%83%9d%e1%83%a0%e1%83%98%e1%83%a1-%e1%83%a0%e1%83%a9%e1%83%94%e1%83%95%e1%83%94%e1%83%91/feed/ 6 ოცნება თუ რეალობა http://edu-guide.ge/stories/2010/08/%e1%83%9d%e1%83%aa%e1%83%9c%e1%83%94%e1%83%91%e1%83%90-%e1%83%97%e1%83%a3-%e1%83%a0%e1%83%94%e1%83%90%e1%83%9a%e1%83%9d%e1%83%91%e1%83%90/ http://edu-guide.ge/stories/2010/08/%e1%83%9d%e1%83%aa%e1%83%9c%e1%83%94%e1%83%91%e1%83%90-%e1%83%97%e1%83%a3-%e1%83%a0%e1%83%94%e1%83%90%e1%83%9a%e1%83%9d%e1%83%91%e1%83%90/#comments Sun, 29 Aug 2010 12:30:18 +0000 admin http://edu-guide.ge/stories/?p=181 თითოეულ ადამიანს აქვს ოცნება, რომლის ახდენაც მისი ცხოვრების ერთ-ერთი მთავარი მიზანია.

ვთვლი, რომ ადამიანი სულ ახალ მიზნებს უნდა ისახავდეს და არ უნდა კმაყოფილდებოდეს მიღწეულით. თითოეულმა ასრულებულმა ოცნებამ თუ მიზანმა სტიმული უნდა მოგცეს, კიდევ უფრო უკეთესის მიღწევისთვის, რადგან ცხოვრების ყოველ ეტაპს სიახლეები მოჰყვება, ყოველ სიახლეს ახალი მისწრაფება მოსდევს და ადამიანი არასოდეს არ კარგავს ცხოვრებისადმი ინტერესს  ოცნებების ახდენის მოლოდინში.

სწავლა საზღვარგარეთ, ეს არის უამრავი სტუდენტის ოცნება, რომლის განხორციელებისთვის ახალგაზრდები ძალისხმევას არ იშურებენ. ისევე, როგორც ძალიან ბევრი სტუდენტი, მათ შორის მეც, ყოველთვის ვოცნებობდი სწავლის გაგრძელებაზე მსოფლიოს რომელიმე პრესტიჟულ უნივერსიტეტში და არასდროს არ ვკარგავდი იმედს რომ ამას მივაღწევდი.

და აი, დადგა ის დღეც, როდესაც მე მივიღე შეტყობინება, იმის შესახებ რომ ჩავირიცხე შვედეთის ერთ-ერთ უნივერსიტეტში, სადაც შემეძლო სწავლა გამეგრძელებინა მაგისტრატურაზე. მე ვიყავი უბედნიერესი ადამიანი, როდესაც გავიგე, რომ ჩემი ოცნება რეალობად იქცა. ამ დღიდან დავიწყე ფიქრი და ოცნება იმ მომავალ ერთ წელზე, რომელიც ამ ქვეყანაში უნდა გამეტარებინა. დავიწყე მომზადება და შეგუება იმაზე, რომ ჩემს ცხოვრებაში იწყებოდა ახალი ეტაპი ჩემთვის უცხო ქვეყანაში. პირველი, რაც გავაკეთე, ეს იყო უფრო მეტი ინფორმაციის შეგროვება და მოძიება ამ ქვეყნის კულტურასა და ისტორიაზე, ცხოვრების სტილზე. გავეცანი ყველაფერს, რაც შეიძლებოდა გამომდგომოდა ჩასვლის პირველივე დღიდან.

მიუხედავად იმისა, რომ ძალიან ბევრი წავიკითხე ამ ქვეყნისა და ხალხის შესახებ, ჩასვლის შემდეგ მივხვდი, რომ უშუალო ურთიერთობაში კიდევ უფრო განსხვავებულები იყვნენ. მათგან ყოველთვის ვგრძნობდი ძალიან დიდ სითბოს და ყურადღებას. მინდა ავღნიშნო, რომ ჩემთვის ეს საკმაოდ მოულოდნელი იყო, რადგან ვფიქრობდი ქართველებისგან განსხვავებით ნაკლებად ემოციურები და თბილები იქნებოდნენ.

იმ ფაქტმა, რომ აღნიშნულმა უნივერსიტეტმა არჩევანი ჩემზე გააკეთა და გაითვალისწინა ჩემი, როგორც აკადემიურო მოსწრება, ასევე ის ძლიერი სურვილი, რომელიც ჩემს მიერ დაწერილ სამოტივაციო წერილში იყო გამოხატული, შეცვალა და გაცილებით საინტერესო გახადა ჩემი ცხოვრება….

საზღვარგარეთ სტუდენტური ცხოვრების ერთ-ერთი ყველაზე საინტერესო მხარე არის ის ფაქტი, რომ ცხოვრობ სტუდენტურ საცხოვრებელში, სადაც ხვდები სხვადასხვა ქვეყნიდან ჩამოსულ ახალგაზრდებს და ეცნობი მათ კულტურასა და ადათ-ჩვევებს. როდესაც ერთად ვიკრიბებოდით ხოლმე,  ბუნებრივია ყველა თავისი ქვეყნის შესახებ ყვებოდა და ყოველთვის ვცდილობდით გვეპოვა ის განსხვავებები თუ მსგავსებები, რაც ჩვენს ქვეყნებს შორის არსებობს. ყოველივე ეს მეტად გაახლოებს მათთან და შენი ცხოვრებაც უფრო საინტერესო და მრავალფეროვანი ხდება.

იქ სწავლის პერიოდში, შენ იძენ არა მარტო პროფესიულ უნარ-ჩვევებს, არამედ ზოგად განათლებასაც და ამავე დროს ეჩვევი თავისუფალ და დამოუკიდებელ ცხოვრებას, რაც ვფიქრობ, რომ მნიშვნელოვან როლს თამაშობს შენი ცხოვრების შემდგომ ეტაპებში. მე მინდა ავღნიშნო, რომ ამ ერთი წლის მანძილზე მივიღე ისეთი  ცხოვრებისეული გამოცდილება, რასაც გაცილებით მეტი დრო დასჭირდებოდა ჩემს ქვეყანაში. რა თქმა უნდა, მქონდა ნოსტალგიაც, მენატრებოდა ჩემი ქვეყნა, ოჯახის წევრები, მეგობრები, მაგრამ აღსანიშნავია ისიც, რომ განვლილი ერთი წელი, რომელიც  საკმაოდ საინტერესო, შთაბეჭდილებებით  აღსავსე და ემოციურად დატვირთული იყო, არის და ყოველთვის იქნება დაუვუწყარი და დარჩება ჩემი ცხოვრების ერთ-ერთ სასიამოვნო  და საინტერესო პერიოდათ.

ამ ერთმა წელმა, რომელიც, არც თუ ისე დიდი პერიოდი აღმოჩნდა, მომცა ძალიან ბევრი, და სამშობლოში დაბრუნების შემდეგ მივხვდი, რომ მე ვიყავი საკმაოდ შეცვლილი. გავხდი უფრო დამოუკიდებელი, ჩემს თავში დარწმუნებული და მაქვს რწმენა ჩემი თავის, რომ ბევრ პრობლემას გადავლახავ დამოუკიდებლად….

ბავშობაში ყველა ფიქრობს რომ წარმატებული ადამიანი გახდება, თუმცა რეალობა შეიძლება არც ისეთი მარტივი აღმოჩნდეს, რადგან ხშირად ადამიანი წარმატების მხოლოდ მცირე პროცენტს თუ აღწევს. ეს სწორედ იმის ბრალია, რომ თქვენ უარი თქვით ოცნებაზე. ამიტომ გახადეთ თქვენი ოცნებები ფერადი, ჩახედეთ მას თვალებში და დაინახავთ ისეთს, როგორიც მუდამ გელანდებოდათ. უბრალოდ დაისახეთ მიზანი და ყველაფერი გააკეთეთ, რომ მას მიაღწიოთ. მთავარია შანსი არ გაუშვათ ხელიდან, რადგან როცა ცხოვრება კარს ხურავს, ხელი კი არ უნდა ჩაიქნიოთ სხვა გასასვლელი უნდა ეძებოთ, რომელსაც აუცილებლად იპოვით და ამის შანს ცხოვრება აუცილებლად მოგცემთ……
გახსოვდეთ, რომ ყველაფერს აქვს დასასრული, მათ შორის ოცნებასაც…..  დროა დაიწყოთ ოცნების ახდენა და აქციოთ ის რეალობად……..  გამოიყენოთ ის შანსი, რომელსაც  ცხოვრება ჰქვია…….

ავტორი: ნათია წიქარაძე

]]> http://edu-guide.ge/stories/2010/08/%e1%83%9d%e1%83%aa%e1%83%9c%e1%83%94%e1%83%91%e1%83%90-%e1%83%97%e1%83%a3-%e1%83%a0%e1%83%94%e1%83%90%e1%83%9a%e1%83%9d%e1%83%91%e1%83%90/feed/ 15 10 თვე იქ სადაც ადრე ღმერთები ცხოვრობდნენ http://edu-guide.ge/stories/2010/06/10-%e1%83%97%e1%83%95%e1%83%94-%e1%83%98%e1%83%a5-%e1%83%a1%e1%83%90%e1%83%93%e1%83%90%e1%83%aa-%e1%83%90%e1%83%93%e1%83%a0%e1%83%94-%e1%83%a6%e1%83%9b%e1%83%94%e1%83%a0%e1%83%97%e1%83%94%e1%83%91/ http://edu-guide.ge/stories/2010/06/10-%e1%83%97%e1%83%95%e1%83%94-%e1%83%98%e1%83%a5-%e1%83%a1%e1%83%90%e1%83%93%e1%83%90%e1%83%aa-%e1%83%90%e1%83%93%e1%83%a0%e1%83%94-%e1%83%a6%e1%83%9b%e1%83%94%e1%83%a0%e1%83%97%e1%83%94%e1%83%91/#comments Fri, 18 Jun 2010 20:11:50 +0000 admin http://edu-guide.ge/stories/?p=144 ორი წლის წინ უნივერსიტეტში ”ერასმუს მუნდუსის “ გაცვლითი პროგრამის შესახებ განცხადება  რომ წავიკითხე….. აი ამ დღიდან ჩემი ცხოვრება მთლიანად შეიცვალა. წარმატებით ჩავლილი გასაუბრების შედეგად სულ რაღაც სამ თვეში თბილისის აეროპორტის ექსკალატორზე ვიდექი და 10 თვით ვემშვიდობებოდი მეგობრებს…….. არც კი ვიცოდი რა მელოდა წინ..
“ერასმუს მუნდუსი” საქართველოს აზერბაიჯანისა და სომხეთის სტუდენტებისათვის იყო შექმნილი და ამ ქვეყნებს შორის კულტურათა მიმოცვლას ითვალისწინებდა. ასეც იყო….
საბერძნეთში ჩასვლისას პირველივე დღეს ქართველი მეგობრები შევიძინე. ამან უკვე მყუდრო გარემო შექმნა.
პირველად ჩვენს  ბინაში რომ შევედით მე და ჩემი ახლა უკვე უახლოესი  მეგობარი მაშინ კი სრულიად უცნობი ნათია, მივხვდი , რომ სწორედ აქედან იწყება დამოუკიდებელი ცხოვრება. არავინ თქვას , რომ პირველად უცნობ ქალაქში, მარტო 19 წლის ასაკში, მშობლების გარეშე კარგად იგრძნო თავი. შემეშინდა… და მეშინოდა კიდევ 2-3 დღე , გულახდილად კი ერთი კვირა :)

ამის შემდეგ ახალი ნაცნობები მთელი მსოფლიოდან. საინტერესო იცით რა არის?  ერთი მაგიდის გარშემო 7 ეროვნების ადამიანი რომ ჯდება. რაზე ლაპარაკობენ ისინი? ცხადია რომ თავიანთ ქვეყნებზე. საბოლოოდ კი ძალიან ბევრს სწავლობ მათი ცხოვრების წესსზე, რა უყვართ? , რა უხარიათ?, რისი სწამთ?
ყველაზე საინტერესო საქართველოს პრეზენტაციის დღე იყო, როდესაც ჩვენ  30 ქართველს ჩვენი ქვეყანა 150 უცხოელი სტუმრისათვის უნდა გაგვეცნო: იყო ქართული ცეკვები ( ვისწავლეთ აბა სხვა გზა რა იყო?) :) , სიმღერა, ისტორია, სმა-ჭამა…..
სასაცილო იცით რა არის? პრეზენტაციისთვის მზადების პროცესში უამრავი რამ ვისწავლეთ საქართველოზე, რაც აქამდე არ ვიცოდით. :)
იქ ყველას ჩვენი წარმომავლობა აინტერესებდა, ტრადიციები და ჩვენმა “შოუმ” ყოველგვარ მოლოდინს გადააჭარბა.
მე ტურიზმის მენეჯმენტს ვსწავლობდი და ინსტიტუტმა 4 თვით საბერძნეთის ერთ-ერთ ყველაზე ცნობილ ზღვისპირა სასტუმროში გამაგზავნა. მე სტუმრებთან ურთიერთობა მევალებოდა. 4 თვე სასტუმროში სრულიად ახალ გარემოში, მუშაობის ძალიან სერიოზული გრაფიკით…….. არა ამის აღწერა უბრალოდ შეუძლებელია.
უდიდესი ცხოვრებისეული გამოცდილება მივიღე. სხვათაშორის ერთ-ერთი სტუმარი  ფრანგი დიზაინერი ქალბატონი გავიცანი რომელიც თავის დროზე, მისი თქმით,  შანელის სახლში მუშაობდა .რამდენი საინტერესო ამბავი მომიყვა  “სამყაროზე “რომლის შესახებაც არაფერი ვიცოდი “ რომ ალბათ ცხოვრების ბოლომდე არ დამავიწყდება.. ვინ იცის იქნებ ტყუოდა., მაგრამ ამას ვერასდროს გავიგებ საბედნიეროდ  :)

10 თვე თვალსა დახელს შუა გაიპარა.. ბოლოს სტუდენტები განვლილ დღეებს რომ ვიხსენებდით.. თვეებს ვითვლიდოთ . არ გვჯეროდა რომ დრომ ასე გაიფრინა. რა მივიღეთ ამ 10 თვის შემდეგ?
ერთმანეთი, სხვა ევროპელი მეგობრები მთელი მსოფლიოდან,დიდი გამოცდილება, ცოდნა , დამოუკიდებელი ცხოვრება, უამრავი შთაბეჭდილება მოგზაურობეის დროს და ყველაზე მნიშვნელოვანი… საკუთარი ქვეყნის მიმართ განსაკუთრებული მონატრების განცდა:)
მე ასე ვხედავ ამ ყველაფერს, თუმცა დარწმუნებული ვარ იგივე პროგრამაში მონაწილე ჩემი მეგობრები რამე სხვას მიიჩნევდნენ მნიშვნელოვნად.
10 თვე მიიწურა და ისევ იმ ადგილას აეროპორტში გავჩნდი, თითქოს არსადაც არ წავსულვარ..იმ მომენტში არც მე მეჩვენა შეცვლილი საკუთარი თავი როდესაც მეგობრები და ოჯახის წევრები  დავინახე.  პირველი რა ვიფიქრე ყველა რომ დავინახე..?” ამდენ რამეს როგორ მოვყვები?”  ეს შეუძლებელია:)
თბილისში დაბრუნების შემდეგ ახალი ეტაპი დაიწყო- მეტი დამაჯერებლობა საკუთარ ძალებში, ახალი საინტერესო პროექტების ძიება. მაქსიმალურის გაკეთება შენი სასიამოვნო მიზნების მისაღწევად.
“ თუ რამე მართლა გულით გინდა მიაღწევ ” ეცადე და ყოველთვის ასე იქნება!…”

ეს სიტყვები ხშირად მესმოდა და ეხლა ვრწმუნდები მათ სისწორეში.!

ყველას გისურვებთ წარმატებებს,

ირინა მანია.

]]> http://edu-guide.ge/stories/2010/06/10-%e1%83%97%e1%83%95%e1%83%94-%e1%83%98%e1%83%a5-%e1%83%a1%e1%83%90%e1%83%93%e1%83%90%e1%83%aa-%e1%83%90%e1%83%93%e1%83%a0%e1%83%94-%e1%83%a6%e1%83%9b%e1%83%94%e1%83%a0%e1%83%97%e1%83%94%e1%83%91/feed/ 7 დაუვიწყარი ათი თვე საბერძნეთში http://edu-guide.ge/stories/2010/05/unforgottable-ten-months-in-greece/ http://edu-guide.ge/stories/2010/05/unforgottable-ten-months-in-greece/#comments Sun, 30 May 2010 18:14:31 +0000 admin http://edu-guide.ge/stories/?p=98 ბავშობიდან მქონდა ოცნება, რომ ოდესმე წავსულიყავი სასწავლებლად საზღვარგარეთ, გავცნობოდი ამა თუ იმ ერის კულტურასა თუ ტრადიციებს, მათი ცხოვრების წესს, შემეძინა ბევრი მეგობარი სხვადასხვა ქვეყნიდან და რაც მთავარია მიმეღო უკეთესი განათლება, რომელსაც ისევ ჩემს ქვეყანას მოვახმარდი და ჩემი მომავლისთვის იქნებოდა უკეთესი . . .ერთ მშვენიერ დღესაც ეს ოცნება რეალობად იქცა და მე ვიყავი უბედნიერესი ადამიანი, როდესაც შევიტყე ჩემი გამარჯვების შესახებ. უნივერსიტეტში მაცნობეს რომ  ვიყავი ერთ-ერთი გამარჯვებული სტუდენტთაგანი, პროგრამაში “ერასმუს მუნდუს  ლოტ 5 “ ,რომლებიც გაემგზავრებოდნენ საბეძნეთში, ქალაქ თესალონიკში და 10 თვის განმავლობაში დაეუფლებოდნენ თავის სპეციალობას. პროგრამა მოიცავდა 4 თვიან პრაკტიკას, სადაც ჩვეულებრივ კრედიტები ენიჭებოდათ სტუდენტებს . . . მინდა ორიოდე სიტყვით მოგითხროთ საბეძეთში ცხოვრებასა და სწავლაზე:

როგორც კი ჩავფრინდით აეროპორტში დაგვხვდნენ უნივერსიტეტის წარმომადგენლები, თვით ამ პროგრამის მენეჯერიც და დაგვაბინავეს ავტობუსებით საკუთარ საცხოვრებელ სახლებში. მეორე დღეს როდესაც თვალი გავახილე სულ სხვა სამყაროში აღვმოჩნდი, სხვა ხალხი, სხვა ატმოსფერო და პირველი დაომუკიდებელი ნაბიჯები. უნივერსიტეტში გამოვცხადდით და ყველა ჩვენს მიერ არჩეული საგნების შესწავლას შევუდექით…შევიძინე უამრავი მეგობარი სხვადასხვა ევოპული ქვეყნიდან. კვირაში ერთხელ ეწყობოდა პატარა ექსკურსიები სხვადასხვა ისტორიულ ადგილებში, ვეცნობოდით უძველეს ბერძნულ კულტურასა და ისტორიას,


 
          ლექციაზე . . . .!!!
რამაც წარუშლელი შთაბეჭდილება მოახდინა ჩემზე. ჩემს წინ ცოცხლდებოდნენ ის გმირები, თუ ისტორიული პიროვნებები რომელთა ამბები მითებად და ლეგენდებადაა ცნობილი. ერთ-ერთი ყველაზე დაუვიწყარი  კი ის იყო, რომ მომეცა იმის საშუალება რომ ვყოფილიყავი იმ სტუდენტთაგანი, რომელებმაც ვიხილეთ ათონის ივერთა მონასტერი. ჩემი თვალით ვიხილე ივერიის ღვთისმშობლის სასწაულთმოქმედი ხატი. უნდა ითქვას რომ ამ მონასტრისა და ხატის შესახებ მხოლოდ წიგნებიდან და დოკუმენტური ფილმებიდან ვიცოდი, მაშინ კი თვალებს არ ვუჯერებდი რაც ჩემს თავს ხდებოდა, ნამდვილი სასწაული . . .

 

 ათონის მთა , , ,

სწავლის პარალელურად დაგვევალა წარგვედგინა ჩვენი ქვეყანა სხვა ქვეყნების სტუდენტებისათვის და ლექტორებისათვის.. ჩვენ ეს დღე დავამთხვიეთ 26 მაისს, დამოუკიებლობის დღეს და შევეცადეთ ჩვენი ცეკვებითა თუ სიმღერებით გაგვეცნო საქართველო მათთვის …

 
26 მაისი..!!!
გამოცდების დამთავრების შემდეგ, თვითოეული ჩვენგანი არჩეულ იქნა სხვადასხვა ორგანიზაციების მიერ პრაკტიკისთვის… 


         
პრაკტიკაზე..!!!
ოთხი თვის განმავლობაში ყველას ჩვენ სპეციალობის მიხედვით გვქონდა პრაკტიკა სხვადასხვა კომპანიებში( სასტუმროში, იურიდიულ ორგანიზაციებში, ბიბლიოთეკაში, ბანკში და ა.შ.) რამაც ძალიან დიდი გამოცდილება შეგვძინა თითოეულ ჩვენგანს როგორც პროფესიული, ასევე ცხოვრებისეული…

ცხოვრებისეული იმიტომ აღვნიშნე რომ აქამდე არასოდეს ვყოფილვარ ასე დამოუკიდებელი, როგორც ამ ათი თვის განმავლობაში ვიყავი. უფრო მეტად მივხვდი დროის ფასს, რომელსაც ოქროს ფასი აქვს ზოგადად ყველგან, და განსაკუთრებით კი ევროპაში, ასევე დიდი მნიშვნელობა აქვს სერიოზულად დაგეგმილ ფინანსურ ნაბიჯებს, რომელსაც გადამწყვეტი მნიშვნელობა აქვს შენს თვიდან თვემდე, სტიპენდიიდან სტიპენდიამდე არსებობაში . . .
პროგრამის ბოლოს გადმოგვეცა სერთიფიკატები, ჩვენი აკადემიური შეფასებები და გზა საქართველოსკენ გველოდა . . .ვბრუნდებოდით დიდი იმედებით, მონატრებით  და გამარჯვებით …

                                                                                              
                                                         პროგრამის დასასრული . . .     
…პროგრამის ბოლოს კი გრძნობ რამდენი ისწავლე არამხოლოდ აკადემიური თვალსაზრისით, არამედ ცხოვრებისეული გამოცდილების მხრივ და საკუთრი შესაძლებლობების უფრო გწამს !

კეთილი სურვილებით,
კახაბერ ჯიქიძე

]]> http://edu-guide.ge/stories/2010/05/unforgottable-ten-months-in-greece/feed/ 2 ჩემი ოცნებაც ახდა… http://edu-guide.ge/stories/2010/05/my-dream-came-true/ http://edu-guide.ge/stories/2010/05/my-dream-came-true/#comments Fri, 28 May 2010 18:56:46 +0000 admin http://edu-guide.ge/stories/?p=30 “ერაზმუს მუნდუსის” გაცვლით პროგრამაში გავიმარჯვე და 2008 წელს 10 თვიანი სასწავლო პროგრამით წავედი საბერძნეთში, ქალაქ თესალონიკში.. მართლა დაუვიწყარი პერიოდი იყო ჩემს ცხოვრებაში, ყველანაირი თვალსაზრისით.. შევიძინე დიდი გამოცდილება როგორც დამოუკიდებლად ცხოვრების, ასევე სწავლის მხრივ, გავიცანი უამრავი ხალხი და შევისწავლე ბერძნული კულტურა.. იმაშიც ძალიან გამიმართლა რომ კარგი ჯგუფი შევიკრიბეთ მთლიანი საქართველოდან და სხვა ქვეყნებიდანაც რა თქმა უნდა. თავიდან პატარ-პატარა პრობლემა ყველას აქვს და ჩვენც ყოველთვის ვედექით მხარში ერთმანეთს ლხინსა ტუ გასაჭირში…

ისე ბევრი კურიოზი გადაგვხვდა თავს, რაც ეხლა ძალიან სასაცილოდ მახსენდება, აი მაგალითად: პირველ დღეს, საღამოს ჩავფრინდით სალონიკში, საშინლად დაღლილი, დაბნეული “ბავშვები” და პროგრამის ხელმძღვანელმა რუკა მოგვცა ხელში, შემოგვიხაზა ჩვენი ბინის მისამართი და წავიდა..ჩვენ კი, იმ იმედით რომ მისამართი ვიცოდით, ქალაქში გავედით, მაგრამ იქიდან სახლს ვეღარ მივაგენით (მისამართი შეცდომით იყო აღნიშნული რუკაზე), დავურეკეთ მეპატრონეს და ვუთხარით ამ დიდ მართმადიდებლურ ქალაქში, სადღაც ეკლესიასთან ვდგავართო.. მგონი გასაგებია მისი რეაქცია :) ეს თავიდან, თორე სულ ცოტახანში ისე შევისწავლეთ სალონიკი, ჩემი მშობლიური ქალაქიც კი გვეგონა..

რაც შეეხება სწავლას და ლექციებს, ძალიან საინტერესო და განსხვავებული იყო, ლექტორებით და სწავლების მეთოდით საკმაოდ კმაყოფილი დავრჩი, ბევრი რამ ვისწავლე..

 

წარუშლელი შთაბეჭდილება მოახდინა ჩემზე 2 კვირიანმა ექსურსიამ, რამაც საშუალება მოგვცა გაგვეცნო საბერძნეთი მისი უძველესი კულტურით, ხალხით თუ ისტორიული სიმდიდრეებით.. ამაზე ვხუმრობთ ხოლმე, საქართველოს მგონი ისე კარგად არც კი ვიცნობთ, როგორც საბერძნეთსო :)  

 ამაყად შემიძლია ვთქვა რომ მართლაც ვასახელეთ საქართველო ჩვენი ხალხური ცეკვებით, სიმღერებით, ისტორიით, ტრადიციებით, სამზარეულოთი, საქარტველოს პრეზენტაციაზე  მოწვეული ყველა უცხოელი სტუმარი აღფრთოვანებული დარჩა…


 

და ბოლოს, ვისაც ჯერ არ უცდია მიეღო მონაწილეობა ასეთ გაცვლით პროგრამაში, აუცილებლად უნდა სცადოს ბედი, ყველას შეიძლება გაუმართლოს, მთავარია მონდომება, სწავლა, კარგი ინგლისურის ცოდნა და მიუღწეველი არაფერია!

ყველას გისურვებთ წარმატებებს :)

მაკა კიკნაძე

]]> http://edu-guide.ge/stories/2010/05/my-dream-came-true/feed/ 0 ლამაზი ფიქრების ქალაქში http://edu-guide.ge/stories/2010/05/city-of-good-thoughts/ http://edu-guide.ge/stories/2010/05/city-of-good-thoughts/#comments Fri, 28 May 2010 13:40:27 +0000 admin http://edu-guide.ge/stories/?p=7 მე მოგიყვებით ერთ პატარა და ლამაზ ქალაქზე, სადაც ყოველი მესამე ადამიანი სტუდენტია და სადაც თითქმის მსოფლიოს ნებისმიერ ენაზე შეგიძლიათ ისაუბროთ. ქალაქზე რომელიც უნივერსიტეტის გარშემოა განლაგებული და უფრო მეტიც სადაც თავად უნივერსიტეტია მთელი ქალაქი…

ნუ დაიბნევით ეს მართლაც ასეა, არანაირი გადაჭარბება არცერთი სიტყვა ზედმეტი და ალბათ პირიქით უფრო ნაკლები. მე ახლა ტარტუზე გიყვებით, ესტონეთის კულტურულ და საგანმანათლებლო ცენტრზე და მის უნივერსიტეტზე შვედეთის მეფე გუსტა-ადოლფ მეორემ რომ დაარსა 1632 წელს. მესმის ჩვენთვის შეიძლება რთული დასაჯერებელიც კი იყოს რომ დამპყრობელი ქვეყნის მეფე უნივერსიტეტს გიხსნის, ჩვენ ხომ ასეთი ‘ფუფუნება’ არასოდეს გვქონია მაგრამ მაინც, როგორც ხედავთ თურმე ასეც შეიძლება რომ მოხდეს.

როგორც გითხარით ტარტუ ეს ქალაქია მაგრამ ის ყველზე მეტად თავისივე სახელობის უნივერსიტეტთან ასოცირდება, რომელსაც ძალიან დიდი ისტორია და აკადემიური გამოცდილება აქვს და რომელიც ერთერთი საუკეთსოა მთელს ცენტრალურ და აღმოსავლეთ ევროპაში.

ჩემი შერჩევა ტარტუს უნივერსიტეტის, ევროკოლეჯში რომელიც ესტონეთში ევროპათმცოდნეობის მთავარი ცენტრია, თავად უნივერსიტეტის და ევროკოლეჯის ადმინისტრაციამ მოახდინა. ალბათ გამიჭირდება ერთი რომელიმე კონკრეტული მიზეზის დასახელება თუ რატომ მაინცადამაინც მე ამირჩიეს, მაგრამ ვფიქრობ ჩემი აკადემიურ და პიროვნულ მხარეებს დამატებული ძლიერი მოტივაცია გადამწყვეტი  აღმოჩნდა საიმისოდ რომ არჩევანი ჩემზე შეეჩერებინათ.

მიუხედავად იმისა რომ საქართველოს და ესტონეთს მეტნაკლებად საერთო ისტორიული წარსული აქვთ, ჩასვლისთანავე აღმოვაჩინე რომ, ჩვენ ქართველები და ესტონელები საერთოდ არ ვგავართ თურმე ერთმანეთს. თუ ჩვენ ძალიან გახსნილები, ემოციურები და აქტიურები ვართ ისინი პირიქით ძირითადად ნაკლებად გამოხატავენ ემოციებს და ერთი შეხედვით ჩაკეტილი ადამიანების შთაბეჭდილებასაც კი ტოვებენ, მაგრამ ეს მხოლოდ ერთი შეხედვით, რადგან თუ მოახერხე რომ მეგობრად მიგიღონ და გაუგებთ ერთმანეთს აი სწორედ მაშინ აღმოაჩენთ ესტონელის ნამდვილ ბუნებას, რომელიც უფრო თამამი და გულწრფელია.

კიდევ ის იყო ჩემთვის ძალიან მნიშვნელოვანი რომ უამრავ უცხოელთან გაქვს ურთიერთობა, საერთო საცხოვრებელში სხვადასხვა ქვეყნებიდან ჩამოსულ უამრავ ადამიანს ხვდები და ცხოვრებაც უფრო საინტერესო და ლამაზი ხდება. ეს ყველაფერი კი პროფესიულთან ერთდ ძალიან დიდ პიროვნული ზრდის წინაპირობაა.

გარდა ამისა ჩემი აზრით უცხოეთში სწავლის გაგრძელების ერთერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი ასპექტი დამოუკიდებლობის და თავისუფლების განცდაა ამ სიტყვის საუკეთსო გაგებით. ეს ვალდებულებებთან და პასუხისმგებლობასთნ შერწყმული სტუდენტური ცხოვრებაა სადაც ყველაზე უკეთ შეიძლება პიროვნული თავისუფლების შეგრძნება…

ბოლოსათვის კი ის შემიძლია გირჩიოთ რომ, სცადეთ ორჯერ, სამჯერ, ათჯერ და საერთოდ სცადეთ მანამდე სანამ არ მიაღწევთ მიზანს აი ეს არის ჩემი წარმატების საიდუმლო… და ყოველთვის გახსოვდეთ რომ არასოდეს შეგეშინდეთ მარცხის რადგან ვინც არ დმარცხებულა ის ვერასოდეს გაიგებს გამარჯვების ფასს…

საუკეთესო სურვილებით
 ამირან მაკარაძე

]]> http://edu-guide.ge/stories/2010/05/city-of-good-thoughts/feed/ 5